Nooit meer die zielsplijtende woorden: weet je nog wat je gisteren hebt gedaan? Gevolgd door het voor iedereen compleet doorzichtige zo nonchalant mogelijk antwoorden met: ‘tuurlijk’
Of kijken op je mobiel… wat je gisteren hebt gedaan. of gezegd. of hoe je iemand vlink de waarheid hebt gesjolden.
Je excuses aan moeten bieden voor gedrag wat je met de beste wil van de wereld in het normale en de daarop volgende 7 levens nooit maar dan ook nooit zou accepteren
All gone. Weg foetsie. Nooit meer aan denken.
Is het niet saaier geworden dan? Zeker wel. Mis ik het niet? Absoluut! Zou je niet terug willen dan? Nope, voorlopig niet. Misschien op een dag, als ik 75 ben, op een camping in Frankrijk, waar ik me dan pootje over richting het heren sanitair blok verplaats.
Want ja, ik heb geleerd om nooit nooit te zeggen.