Dit bericht had ongeveer hetzelfde effect op mij, als toen ik las dat Cameron Diaz was bevallen, op haar 47e van haar 1e kindje.
Zo’n bericht vliegt me altijd heel eventjes ontzettend hard aan.
Ik bedoel: Cameron of Hillary. Dat waren vrouwen die helemaal prima waren zonder kinderen. Net zoals Jennifer Aniston. ‘Ons kamp’ zeg maar. Voorbeelden van dat het ook gewoon cool is om kinderloos te zijn. En dat je zonder kinderen ook een mooi en volwaardig leven kunt hebben. En succesvol kunt zijn en een echte vrouw enzo.
Na mijn 42e vond ik mezelf eigenlijk te oud. Maar als ik dan zo n bericht lees; schieten toch heel eventjes de twijfels naar boven. Was ik eigenlijk wel te oud? En Janet Jackson dan? Die was toch ook 50?
Maar dan stel ik me een aantal scenarios voor; bijvoorbeeld oeverloze discussies met een nukkige puber, op mijn 67e. Of dat ik op mijn 75 mijn dochter moet gaan helpen verhuizen naar haar eerste woninkje. Als ik geluk heb. Of dat ik op mijn 83 geacht word om 3 x per week op te passen, omdat mams en paps een carriere moeten hebben. Als ik die leeftijd al mag bereiken. Pffff.
Even geven dit soort berichten met dan ook buikpijn. Heel eventjes maar. En dan herinner ik me weer dat ik dit had losgelaten. en dat het goed is zo. En ben ik gewoon blij voor Cameron en Hillary. Maar ook minimaal even blij voor mezelf.
Het heeft te maken met de keuze die ik niet echt gemaakt heb. Ik heb het op zijn beloop gelaten. Gedacht; het komt er wel van, of niet. Zo rond mijn 36, toen ik single was, heb ik die beslissing wel gemaak.t Ik wilde voor geen goud in mijn eentje een kind ter wereld gaan zetten. Alle beslissingen en verantwoordelijkheid, voor mij alleen. En minimaal 14 jaar iedere avond thuis. Toen ik op mijn 40 een relatie kreeg dacht ik er wel aan. Maar er gebeurde niks. En toen was ik opeens 42 en was het voorbij, vond ik.
Nu word ik al lang niet meer ongesteld. Dus het is geen enkele optie mee ofzo. Maar toch wringt er blijkbaar ergens een schoentje.
Had ik er wel werk van moeten maken? Is het niet het grootste gemis in mijn leven? Ben ik gemankeerd, of minder vrouw, omdat ik niet heb gedaan wat voor iedereen zo vanzelfsprekend lijkt? Ben ik wel volwaardig voor anderen? Voor mezelf? Neem ik het mezelf kwalijk? Of mijn partner? Of een ex uit het verleden die dat allemaal niet met mij wilde?
Ik hoor de stem van mijn broer nog. Natuurlijk mag ie altijd bij ons logeren. En dat had ook gekund, dat weet ik zeker.
Maar ik ging er niet van aan. En natuurlijk voel ik wel eens spijt. Misschien is dat waarom die berichten me zo raken. Maar als ik me voorstel dat er boven een 16 jarige offspring van mij, overdag ligt te slapen in zijn stinkende rukbunker. Voel ik toch niks.
Heb ik een ongeborene een ontzettend leuke moeder onthouden? Waarschijnlijk wel. Was ik als moeder een beter, mooier en completer mens geworden? Misschien wel. Wie zal het zeggen.
Nu ben ik vooral een leuke Tante, en hele toffe hondenmama, en dat voelt voor mij meer dan genoeg.
